Czy Jedna Rosja zyska najwięcej mandatów w wyborach do Dumy we wrześniu 2026 roku?

Klucz do tej wyceny leży w regulaminie, nie w polityce. Rynek nie pyta, kto zdobędzie najwięcej mandatów w Dumie — na to pytanie odpowiedź jest w Rosji przewidywalna — ale kto zanotuje największy ich przyrost względem stanu przed wyborami. Jedna Rosja wchodzi w kampanię z ponad 320 miejscami w 450-osobowej izbie. Arytmetycznie może dołożyć jeszcze ponad sto, ale wymagałoby to niemal całkowitego wyeliminowania KPRF, LDPR, Sprawiedliwej Rosji i Nowych Ludzi, czego dotychczasowy model „zarządzanej” konkurencji nie przewiduje: mniejsze partie systemowe pełnią funkcję dekoracji legitymizującej i są utrzymywane w parlamencie, nie z niego usuwane. Precedens z 2021 roku jest tu najmocniejszym argumentem. Jedna Rosja wygrała wtedy w skali kraju, ale w porównaniu z 2016 rokiem straciła kilkanaście mandatów, schodząc z około 343 do około 324. Jednocześnie KPRF poprawiła się z ok. 42 do 57 miejsc, a debiutujący Nowi Ludzie weszli do izby z 13 mandatami, startując od zera. Gdyby ten sam regulamin zastosować do wyborów 2021, kontrakt rozliczyłby się na NIE — mimo bezdyskusyjnego zwycięstwa partii władzy. To pokazuje, jak łatwo ugrupowanie o niskiej bazie bije rekordzistę pod względem przyrostu. Dane rynkowe są spójne z tym odczytem, ale wymagają ostrożnej lektury. Konsensus liczony ze wszystkich notowanych linii wynosi 26%, przy obrocie 16 365 294 USD i 623 zapisanych obserwacjach ceny. Rozrzut między najwyżej i najniżej wycenianą linią to aż 58,5 punktu procentowego — od okolic 59% do zera. Tak szeroka luka nie jest zwykłym sporem o prawdopodobieństwo; wskazuje, że w ramach tego samego zdarzenia notowane są odrębne kontrakty na różne partie i różne sformułowania warunku, a płynność jest między nimi rozdrobniona. Najgrubszy obrót, blisko 6 mln USD, przypada na linię wycenianą najwyżej, a kilka linii z obrotem powyżej miliona dolarów stoi praktycznie na zerze — to typowy obraz koszyka „która partia zyska najwięcej”, w którym większość odpowiedzi jest już wykluczona. Historia serii zaczyna się od 100% i obejmuje przedział od 42% do 100%. Zjazd z górnego pułapu nie ma jednego publicznie raportowanego wyzwalacza i najlepiej tłumaczy się mechanicznie: wycena zbiegająca od pewności do wartości poniżej połowy jest tym, co widać, gdy uczestnicy przechodzą od intuicyjnego „Jedna Rosja oczywiście wygra” do literalnego brzmienia warunku o przyroście mandatów. Warto odnotować, że zagregowany konsensus leży dziś niżej niż dolna granica zapisanego przedziału pojedynczych linii — to efekt uśredniania z kontraktami notowanymi blisko zera, a nie nowego, dramatycznego załamania. Po stronie mechaniki wyborczej najważniejsze jest to, że 225 mandatów rozdaje się w okręgach jednomandatowych, a 225 z list przy progu 5%. Właśnie okręgi jednomandatowe dały Jednej Rosji w 2021 roku przeważającą część jej wyniku i to tam ewentualny przyrost mógłby powstać. Scenariusz na TAK wymaga jednak dwóch rzeczy naraz: żeby partia władzy poprawiła stan sprzed wyborów, i żeby żadne inne ugrupowanie — w tym potencjalny nowy projekt kremlowski wchodzący od zera — nie dołożyło więcej miejsc. Regulamin przewiduje jeszcze rozstrzyganie remisu liczbą ważnych głosów, a w ostateczności alfabetycznie według skrótu partii, co w praktyce działa na korzyść ugrupowania o największym poparciu.